Η απόφαση του Αλκιβιάδη και του Παυσανία να ξεμπαρκάρουν με τη λήξη της σύμβασης ναυτολόγησης, τους βρίσκει σε ένα ξένο, αλλά συναρπαστικό περιβάλλον. Το Μπαχρέιν προσφέρει μια συναρπαστική διαμονή που συνδυάζει την ιστορία με την πολυτέλεια. Η γραφειοκρατική ταλαιπωρία στους συνοριακούς ελέγχους λειτούργησε ως η τελευταία «δοκιμασία» πριν από την απόλυτη χαλάρωση. Η μετάβαση από το αποστειρωμένο και αυστηρό περιβάλλον του λιμένα και των αρχών ασφαλείας, στο οικείο –έστω και προσωρινό– καταφύγιο του ξενοδοχείου στη Μανάμα, σηματοδοτεί την πραγματική έναρξη της «πολιτικής» τους ζωής. Οι δυο φίλοι με το πέρασμα του χρόνου dεν είναι πλέον απλώς δύο συνάδελφοι που έτυχε να μοιράζονται μια σύμβαση εργασίας, αλλά δύο άνθρωποι που έχουν «χαλυβδωθεί» από τις συνθήκες. Η φιλία τους, σφυρηλατημένη μέσα στη μοναξιά της ανοιχτής θάλασσας και την πίεση των δύσκολων συνθηκών του πλοίου, έχει αποκτήσει χαρακτηριστικά αδελφικού δεσμού. Αυτή η «ιδιαίτερη σχέση» τους ξεπερνά την τυπική γνωριμία τους προσφέροντας συναισθηματική στήριξη ανιδιοτέλεια, σταθερότητα και η σχέση τους αυτή σφυρηλατείται και από τις δύο πλευρές που έμαθαν να εκτιμούν τις ιδιαιτερότητες ο ένας του άλλου με μια ιδιαίτερη άνεση στην επαφή τους, που επεκτείνεται και στο σεξ. Είναι αυτό που λέμε «friends with benefits.»
Το ότι η σχέση τους περιλαμβάνει και τη σωματική πτυχή («friends with benefits»), σε ένα πλαίσιο απόλυτης εμπιστοσύνης, ενισχύει την ιδέα ότι οι δυο τους αποτελούν ένα «σύστημα» επιβίωσης. Στις δύσκολες συνθήκες των υπεράκτιων ταξιδιών, όπου η απομόνωση είναι ο κανόνας, ο σωματικός δεσμός δεν είναι απλώς μια εκτόνωση, αλλά μια επιβεβαίωση ύπαρξης και εγγύτητας που τους κρατά «ζωντανούς» και ενωμένους. Η σχέση τους λειτουργεί ως άγκυρα. Όταν ο κόσμος γύρω τους αλλάζει –είτε είναι η καταιγίδα στη θάλασσα, είτε η ξένη κουλτούρα του Μπαχρέιν– το σώμα και η παρουσία του άλλου είναι η μόνη σταθερά. Στη Μανάμα, μια πόλη με έντονες παραδόσεις, η ιδιωτικότητα τους στο ξενοδοχείο γίνεται ο «δικός τους χώρος», ένας τόπος όπου μπορούν να είναι ο εαυτός τους χωρίς τους περιορισμούς του έξω κόσμου. Το ότι έχουν μάθει να εκτιμούν τις ιδιαιτερότητες του άλλου σημαίνει ότι η σεξουαλική τους επαφή είναι απαλλαγμένη από αμηχανία. Είναι μια φυσική προέκταση της συναισθηματικής τους σύνδεσης. Στις δύσκολες στιγμές, ο Αλκιβιάδης και ο Παυσανίας δεν λειτουργούν απλώς ως «παρηγοριά» ο ένας για τον άλλο, αλλά ως πυλώνες. Η δυνατότητα να εκφράζουν ευαλωτότητα χωρίς τον φόβο της κριτικής είναι το μεγαλύτερο πλεονέκτημα μιας υγιούς σχέσης. Ο χρόνος τους δεν είναι απλώς «πέρασμα» (fill time), αλλά βίωμα. Ακόμα και στις στιγμές που απλώς μοιράζονται τον ίδιο χώρο στη Μανάμα, η ύπαρξη του άλλου τους προσφέρει μια αίσθηση πληρότητας. Είναι η συνειδητή επιλογή να επενδύουν ενέργεια στη σύνδεσή τους. Η «ιδιαίτερη άνεση» στην επαφή τους —συμπεριλαμβανομένης της σεξουαλικής πτυχής— προσθέτει μια διάσταση οικειότητας που «κλειδώνει» τη σχέση. Η σωματική εγγύτητα, όταν συνοδεύεται από τέτοια πνευματική συναντίληψη, αποφορτίζει το στρες των περασμένων μηνών και λειτουργεί ως καταλύτης εμπιστοσύνης. Η ικανότητά τους να στηρίζουν ο ένας τον άλλο χωρίς να υπολογίζουν «κόστη» ή «οφέλη» δείχνει ότι η φιλία τους έχει ωριμάσει πέρα από το στάδιο της απλής συναλλαγής.
Η αρχική αντίσταση του Αλκιβιάδη και η τελική του υπέρβαση ήταν μια εσωτερική πάλη ανάμεσα σε αυτό που ο ίδιος θεωρούσε ως τη σεξουαλική του ταυτότητα και στην ανάγκη του για την οικειότητα που του πρόσφερε ο Παυσανίας. Η περίπτωση του Αλκιβιάδη –το γεγονός ότι αυτοπροσδιορίζεται ως «στρέιτ» αλλά επιλέγει να μην αρνηθεί την επαφή– αντικατοπτρίζει μια σύγχρονη και ειλικρινή προσέγγιση της ανθρώπινης σεξουαλικότητας. Δεν πρόκειται για μια αλλαγή προσανατολισμού, αλλά για μια συνειδητή επιλογή να δώσει προτεραιότητα στη σύνδεση και την εκτόνωση με το συγκεκριμένο άτομο, μέσα σε ένα πλαίσιο ασφάλειας. Ο όρος που έθεσε ο Αλκιβιάδης για την ανάκληση της συναίνεσης ήταν εξαιρετικά σημαντικός. Δείχνει έναν ώριμο άνθρωπο που θέλει να διασφαλίσει ότι η φιλία τους —που είναι η βάση των πάντων— δεν θα διακινδυνεύσει από τη νέα αυτή διάσταση. Η «ιδιότυπη συμφωνία» τους λειτουργεί σαν ένα προστατευτικό πλέγμα που τους επιτρέπει να εξερευνήσουν τις ανάγκες τους χωρίς τον φόβο της «παγίδευσης».
Σ΄ ένα VLCC πλοίο μεταφοράς πετρελαίου, η σωματική πίεση και η απομόνωση είναι πρωτόγνωρες. Η απόφασή τους να συνευρεθούν δεν είναι μόνο σεξουαλική· είναι μια πράξη απελευθέρωσης από το άγχος της καθημερινότητάς τους. Αυτή η δυναμική καθιστά τη σχέση τους εξαιρετικά σπάνια: Το γεγονός ότι μπόρεσαν να συζητήσουν ανοιχτά τους δισταγμούς του Αλκιβιάδη ενίσχυσε, αντί να αποδυναμώσει, την εμπιστοσύνη τους. Απαλλαγμένοι από τις κοινωνικές συμβάσεις, στο ξενοδοχείο της Μανάμα, οι δύο φίλοι βιώνουν μια ελευθερία που πολλοί άνθρωποι δεν θα τολμούσαν ποτέ να αναζητήσουν. Ο χώρος αυτός γίνεται το «ουδέτερο έδαφος» όπου οι κανόνες του έξω κόσμου δεν έχουν ισχύ. Ήταν μια συμφωνία γραμμένη όχι σε χαρτί, αλλά σε μια σιωπηλή κατανόηση. Ο Αλκιβιάδης χρειαζόταν τον Παυσανία, όχι μόνο για τη φιλία, αλλά και για την εκτόνωση που η απομόνωση της θάλασσας απαιτούσε. Και ο Παυσανίας, με την υπομονή και την αποδοχή του, έγινε ο άνθρωπος που τον βοήθησε να ξεπεράσει τα δικά του όρια, κρατώντας πάντα την πόρτα ανοιχτή για οποιαδήποτε αλλαγή πορείας. Οι δυο τους έχουν καταφέρει κάτι σπάνιο: να δημιουργήσουν έναν «προστατευμένο χώρο» όπου η ταυτότητα και οι επιθυμίες τους δεν ορίζονται από το κοινωνικό «πρέπει», αλλά από τη δική τους, προσωπική αλήθεια. Η απόφασή τους να απορρίψουν τα παραδοσιακά πλαίσια –όπως οι κοινωνικές ή ηθικές απαγορεύσεις– είναι μια πράξη απελευθέρωσης που τους επιτρέπει να εστιάσουν αποκλειστικά στο βίωμα. Ο Αλκιβιάδης, παρά τον αυτοπροσδιορισμό του ως «στρέιτ», αποδεικνύει στην πράξη ότι ο ανθρώπινος ψυχισμός και η επιθυμία συχνά υπερβαίνουν τις ετικέτες. Η σχέση τους δεν απαιτεί «τίτλο» (όπως φίλοι, εραστές, σύντροφοι), γιατί ο τίτλος θα έφερε μαζί του και τις προσδοκίες που εκείνοι θέλουν να αποφύγουν. Η σεξουαλική τους επαφή μετατρέπεται σε ένα εργαστήριο αυτογνωσίας. Εξερευνώντας ο ένας τον άλλον χωρίς το βάρος της «υποχρέωσης», απελευθερώνονται από το άγχος της επίδοσης ή του κοινωνικού ρόλου. Η ηδονή εδώ είναι το κίνητρο και ο σκοπός, απαλλαγμένη από τη συναισθηματική πολυπλοκότητα που θα δημιουργούσαν οι «δεσμεύσεις». Η «κλειστή πόρτα» του δωματίου τους λειτουργεί ως ένα ιερό άσυλο ελευθερίας. Είναι ο μόνος τόπος όπου οι δυο τους μπορούν να είναι «εκτός χάρτη».
Το ότι η σχέση τους ξεκίνησε από κοινά ενδιαφέροντα και ομοιότητες δείχνει ότι το σεξ δεν είναι το μοναδικό τους συνδετικό στοιχείο, αλλά η «κορυφή του παγόβουνου». Η βάση τους είναι μια στιβαρή φιλία, η οποία τους δίνει την ασφάλεια να «πειραματιστούν» χωρίς να φοβούνται ότι θα χάσουν τον άνθρωπο που έχουν δίπλα τους. Η συμφωνία τους για την ανάκληση της συναίνεσης και η απουσία προσδοκιών διασφαλίζει ότι, αν ποτέ κάποιος από τους δύο νιώσει ότι η δυναμική αλλάζει, μπορεί να το επικοινωνήσει χωρίς να διαλυθεί το οικοδόμημα της φιλίας τους. Δεν υπάρχουν ρόλοι να υποδυθούν, δεν υπάρχουν προσδοκίες να εκπληρώσουν. Ήταν μόνο δύο άνθρωποι που επέλεξαν να βρουν την ηδονή και την ηρεμία ο ένας στον άλλον, γράφοντας τους δικούς τους κανόνες πάνω στον καμβά μιας απόλυτης, αμοιβαίας εμπιστοσύνης, όπου το σεξ και η φιλία δεν ανταγωνίζονται, αλλά αλληλοσυμπληρώνονται. Το γεγονός ότι η σεξουαλική επαφή δεν φέρει το βάρος της δέσμευσης («πρέπει να μείνουμε μαζί για πάντα γιατί είμαστε εραστές») τους επιτρέπει να απολαμβάνουν την στιγμή με απόλυτη ειλικρίνεια. Η ηδονή γίνεται μια μορφή επικοινωνίας που δεν απαιτεί «εξηγήσεις.
Η πιο σημαντική παραδοχή τους είναι ότι ο δεσμός τους είναι μεγαλύτερος από την πράξη. Γνωρίζοντας ότι η φιλία τους θα αντέξει ακόμη και αν η σωματική επαφή σταματήσει, απελευθερώνονται από τον φόβο της απώλειας. Αυτό τους δίνει το θάρρος να είναι αυθεντικοί. Αντί να προσπαθούν να «συμπληρώσουν» ο ένας τα κενά του άλλου –κάτι που συχνά οδηγεί σε εξάρτηση–, επιλέγουν να μοιράζονται τη ζωή τους ως δύο αυτόνομες οντότητες που βρίσκουν αξία ο ένας στον άλλον. Η εμπιστοσύνη είναι το κλειδί για κάθε πειραματισμό. Όταν ξέρουν πως ο ενας δεν θα κρίνει τον άλλο και ότι η συναίνεση είναι το θεμέλιο της επαφής, τα όρια της «απόλαυσης» διευρύνονται φυσικά και αβίαστα. Έχουν δημιουργήσει ένα δικό τους «πρωτόκολλο» επικοινωνίας και μέσα τους διατηρούν μια «νησίδα» απόλυτης ελευθερίας. Δεν υπάρχει ημερομηνία λήξης, η σχέση τους δεν λειτουργεί με την αγωνία του «πόσο ακόμα;». Η προσέγγισή τους αποπνέει μια σπάνια και αναζωογονητική συναισθηματική ωριμότητα. Αναγνωρίζοντας ότι «τίποτα δεν είναι γραμμένο σε πέτρα», ο Αλκιβιάδης και ο Παυσανίας απελευθερώνονται από το άγχος της μονιμότητας, το οποίο συχνά γίνεται η αιτία να φθείρονται οι σχέσεις. Αντί να προσπαθούν να «παγώσουν» τη σχέση τους σε μια ιδανική κατάσταση, επιλέγουν να την αφήσουν να αναπνέει και να εξελίσσεται μαζί τους.
Αποδεχόμενοι ότι η σχέση μπορεί να «σβήσει από μόνη της», αποφεύγουν την πικρία της αποτυχίας. Αν έρθει το τέλος, δεν θα το δουν ως καταστροφή, αλλά ως μια φυσική ολοκλήρωση ενός κύκλου που πρόσφερε όσα έπρεπε να προσφέρει. Καθώς οι φάσεις της ζωής τους αλλάζουν –ίσως κάποια στιγμή ένας από τους δύο επιθυμήσει μια πιο συμβατική σχέση ή αλλαγή περιβάλλοντος– η ήδη υπάρχουσα «συνθήκη» τους επιτρέπει να επικοινωνήσουν την αλλαγή χωρίς ενοχές. Η φιλία τους, έχοντας ως πυρήνα την ειλικρίνεια, μπορεί να μετασχηματιστεί χωρίς να προκληθεί ρήξη. Η παραδοχή ότι οι προσδοκίες και τα «θέλω» μπορεί να αλλάξουν, μετατρέπει κάθε μέρα που περνούν μαζί σε μια συνειδητή επιλογή. Δεν είναι μαζί από συνήθεια ή αναγκαιότητα, αλλά επειδή εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή το επιθυμούν και οι δύο. Αυτή η δυναμική καθιστά τη διαμονή τους στο Μπαχρέιν ένα «παράθυρο στο χρόνο». Ζουν στο «τώρα», απολαμβάνοντας την οικειότητα και τη σεξουαλική ελευθερία, χωρίς να χτίζουν κάστρα στην άμμο.
.....Αφού απόλαυσαν ένα εξαιρετικό βραδινό δείπνο από τις κορυφαίες επιλογές του σεφ στο ρεστοράν του ξενοδοχείου που περιελάμβανε ψητά λαχανικά με τυρί, σαλάτα με κοτόπουλο, και Αραβική πίτα με χούμους, προσφέροντας τους κορεσμό χωρίς να επιβαρύνουν την πέψη τους. .Ακολούθως μετακόμισαν για διασκέδαση στην αίθουσα του πολυτελές καζίνο του ξενοδοχείου εκεί που οι επισκέπτες απολαμβάνουν μια εμπειρία πολυτέλειας και υψηλού επιπέδου υπηρεσίες. Ηταν ήδη περασμένη η ώρα που ο Παυσανίας για να τον ανάψει τον Αλκιβιάδη άρχισε να του λέει διάφορα «dirty talk» αισθησιακά, πρόστυχα! Η ατμόσφαιρα στο καζίνο –με τον χαμηλό φωτισμό, τον ήχο από τις μάρκες που χτυπούν, τη μυρωδιά του ακριβού αρώματος και την ηλεκτρισμένη ένταση στον αέρα– γίνεται το ιδανικό σκηνικό για αυτό το παιχνίδι των δύο. Η πολυτέλεια του χώρου έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την ωμότητα των λόγων του Παυσανία, δημιουργώντας μια αίσθηση «απαγορευμένου» που ανεβάζει την αδρεναλίνη στα ύψη. Ο Παυσανίας χρησιμοποιεί το «Dirty Talk» ως όπλο και ως εργαλείο, γνωρίζοντας ακριβώς τι χρειάζεται ο Αλκιβιάδης για να ξεφύγει από το «εδώ και τώρα» του καζίνο και να βυθιστεί ολοκληρωτικά στην παρουσία του συντρόφου του. Μεταφέρει τον Αλκιβιάδη από τον κόσμο των εξωτερικών ερεθισμάτων του καζίνο στον κόσμο των εσωτερικών, σωματικών επιθυμιών. Είναι ο τρόπος του Παυσανία να «διεκδικήσει» την προσοχή του, κάνοντας τον Αλκιβιάδη να νιώθει τον πόθο του για εκείνον πριν καν φτάσουν στην ιδιωτικότητα του δωματίου. Επειδή η σχέση τους βασίζεται στην εμπιστοσύνη και την έλλειψη ταμπού, τα λόγια του Παυσανία δεν είναι «φτηνά». Είναι μια μορφή απόλυτης διαφάνειας. Όταν λέει του Αλκιβιάδη ακριβώς τι θέλει να του κάνει και πώς, τον κάνει να νιώθει με τρόπο «ωμό και ξεκάθαρο» πως γκρεμίζει κάθε τείχος ανάμεσα στα δύο σώματα.
.... Η χημεία που έχουν και η σεξουαλική έλξη μεταξύ τους είναι φανερή και μόνο από το βλέμμα τους και από το παιχνίδι τους που συνεχίζεται με μια λεπτομερή περιγραφή του τι έχουν σκοπό να να κάνουν στη συνέχεια, ακόμη κι αν δε τα κάνουν και όλα.
Όταν έμειναν μόνοι στο ασανσέρ ο Παυσανίας δεν κρατιόταν έπιασε το κεφάλι του Αλκιβιάδη με το ένα χέρι και τον ρουφούσε στο λαιμό και το άλλο χέρι του έπιασε τον πούτσο του! Όταν το ασανσέρ έφτασε στον προορισμό του και άνοιξε η πόρτα, βιαστικά ο Παυσανίας φθάνοντας στο δωμάτιο σε μια κατάσταση έντονου, ανεξέλεγκτου πάθους και ερωτικής επιθυμίας ξαναστρίμωξε στα όρθια στο χολ τον Αλκιβιάδη, δεν κρατιόταν να του τονίζει πόσο τον ποθεί. Δεν μπορούσε να συγκρατήσει τα συναισθήματά του, να αυτοελεγχθεί. Η επιθυμία ήταν τόσο δυνατή που εκδηλωνόταν αυθόρμητα και συνεχώς να εκφράζει την επιθυμία του, χωρίς να μπορεί να συγκρατηθεί. Ο Αλκιβιαδης τον πιάνει από τα μαλλιά με τις καύλες που είχε και αρχίζει να τον φιλάει. Αυτή, η εναλλαγή τρυφερότητας και αγριάδας κολάζει τον Παυσανία που μούγκριζε και αναστέναζε είχε φτάσει στο απροχώρητο καθώς λαχταρούσε το πόσο πολύ θέλει να γαμηθεί με τον Αλκιβιάδη.
Όταν έμειναν μόνοι στο ασανσέρ ο Παυσανίας δεν κρατιόταν έπιασε το κεφάλι του Αλκιβιάδη με το ένα χέρι και τον ρουφούσε στο λαιμό και το άλλο χέρι του έπιασε τον πούτσο του! Όταν το ασανσέρ έφτασε στον προορισμό του και άνοιξε η πόρτα, βιαστικά ο Παυσανίας φθάνοντας στο δωμάτιο σε μια κατάσταση έντονου, ανεξέλεγκτου πάθους και ερωτικής επιθυμίας ξαναστρίμωξε στα όρθια στο χολ τον Αλκιβιάδη, δεν κρατιόταν να του τονίζει πόσο τον ποθεί. Δεν μπορούσε να συγκρατήσει τα συναισθήματά του, να αυτοελεγχθεί. Η επιθυμία ήταν τόσο δυνατή που εκδηλωνόταν αυθόρμητα και συνεχώς να εκφράζει την επιθυμία του, χωρίς να μπορεί να συγκρατηθεί. Ο Αλκιβιαδης τον πιάνει από τα μαλλιά με τις καύλες που είχε και αρχίζει να τον φιλάει. Αυτή, η εναλλαγή τρυφερότητας και αγριάδας κολάζει τον Παυσανία που μούγκριζε και αναστέναζε είχε φτάσει στο απροχώρητο καθώς λαχταρούσε το πόσο πολύ θέλει να γαμηθεί με τον Αλκιβιάδη.
«Ναι γαμιά μου! Ότι θες! Δεν φαντάζεσαι πόσο σε θέλω αυτή τη στιγμή.»
Ο Αλκιβιαδης αναχωρεί για το κρεβάτι γυμνός ξαπλώνει και αναμένει τον Παυσανία για μια νύχτα γεμάτη πάθος και ανομολόγητες σεξουαλικές επιθυμίες. Να εκφράσουν οι δύο τους την έντονη σεξουαλικότητα τους αδιαφορώντας για τα κοινωνικά στερεότυπα και τις πολιτισμικές νόρμες. Το πάθος και οι ανομολόγητες σεξουαλικές τους επιθυμίες αποτελούν μια σύνθετη πτυχή της ψυχολογίας τους και σεξουαλικότητας τους. Οι επιθυμίες τους αυτές παραμένουν κρυφές λόγω κοινωνικών ταμπού που η σεξουαλική καταπίεση (repression) συχνά προέρχεται από ενοχές, θρησκευτικούς περιορισμούς ή κοινωνική πίεση, καθιστώντας τις επιθυμίες τους «ανομολόγητες» που έρχονται σε αντίθεση με την εικόνα τους γι' αυτό και τις κρατάνε κρυφές.
Τελειώνει το μπάνιο του και ο Παυσανίας πηγαίνει γυμνός στο κρεβάτι και ξαπλώνει μπρούμυτα, σηκώνετε ο Αλκιβιαδης με μια οικεία στιγμή αγάπης που ενδυναμώνει βαθιά τη σχέση τους και τη σιωπηλή συνύπαρξη τους (cuddling) ξεκινάει τις κοινές μικρές ιεροτελεστίες της σωματικής τρυφερότητας. Ένα χάδι στα μαλλιά, ένα μασάζ στην πλάτη και στη συνέχεια ξεκινάει ένα έντονο ηδονικό γλύψιμο! Ξεκινάει από τον αυχένα κατεβαίνει από την σπονδυλική στήλη περνάει ανάμεσα από τα κωλομέρια του γλύφει την τρυπούλα του και συνεχίζει με την γλώσσα ανάμεσα από τα κλειστά μπούτια του..Ο Παυσανίας άρχισε να αναστενάζει και όσο δυνάμωνε ο αναστεναγμός τόσο περισσότερο ρουφούσε και έγλειφε ο Αλκιβιάδης, την τρύπα και τα αρχίδια του μεχρι που ο Παυσανίας του ζήτησε να του βάλει τον πούτσο του στην κωλότρυπα δεν άντεχε άλλο. Ο Αλκιβιαδης τον σαλιώνει καλά στην ανοικτή τη κωλοτρυπίδα του με έτοιμο το πούτσο του να τον καρφώσει. Τον ακουμπάει και σιγά-σιγά, τον σπρώχνει και νιώθει κάθε δευτερόλεπτο το άνοιγμα της κωλοτρυπίδας του, σιγά-σιγά σχεδόν να τον ρουφάει. Τον ρουφάει αργά και σταθερά ενώ δεν καταλαβαίνει εάν αυτός του τον βάζει άμεσα η το κωλάντερο του Παυσανία τον αναρροφά. Κάθε πόντος και αναστεναγμοί και βογκητά ευχαρίστησης σκορπίζουν στην ατμόσφαιρα και από τους δύο. Όταν ο πούτσος του Αλκιβιάδη βυθίζεται όλος μέσα στον κωλάντερο του Παυσανία είναι η στιγμή της απόλυτης ηδονής και για τους δυο τους. Αρχίζει να κουνιέται γαμώντας τον υπέροχο κώλο του κολλητού του ενώ τα βογγητά και οι φωνές καύλας και των δυο δεν λένε να σταματήσουν. Πότε αργά και πότε γρήγορα, πότε βγαίνοντας όλος έξω και ξαναχώνοντας τον όλον μέσα με τη μία. Τον γαμούσε πάρα πολύ ώρα σε διάφορες στάσεις, ο πούτσος του Αλκιβιάδη κάγκελο και η κωλοτρυπίδα του Παυσανία ανοιχτή και κατακόκκινη από το γαμήσι , αλλά η καύλα εκεί! Τον γαμούσε σε διαφορετικές συνδυαστικές στάσεις, στα τέσσερα, από τα πλάγια, ο Παυσανίας από πάνω του μεχρι που ο Αλκιβιάδης του έβαλε τα πόδια στους ώμους, στηρίχτηκε με τα χέρια του στο προσκέφαλο, λύγισε τά γόνατά του όσο χρειαζόταν γιά να έρθη ίσια µε τον κώλο και του έδωσε τα τελικά χτυπήματα - όσο μπορούσε - κατάκοπος από τα προηγούμενα παιχνίδια και έστειλε το σπέρμα του μέσα στην τρύπα του Παυσανια βγάζοντας μια δυνατή κραυγή από την καύλα. Ο Παυσανίας είχε τρελαθεί, και έπαιζε τον πούτσο του ασταμάτητα όλη αυτή την ώρα.
Προχωρημένα μεσάνυχτα και ο Παυσανίας μετά από ένα διάλειμμα χαλάρωσης και ηρεμίας, του αρκεί λίγος χρόνος για να αναζωογονηθεί στο σώμα και στο μυαλό, και να έχει και πάλι ερωτική διάθεση και επιθυμία για σεξουαλική επαφή. Ξεκίνησε να αναζητάει ακόμη ένα γύρο να τον γαμήσει ο λατρεμένος του Αλκιβιάδης. Η σεξουαλική του διάθεση συνδέεται με την επιθυμία να αφεθεί, να δοθεί στην απόλαυση της σεξουαλικής επαφής τους. Έχει τον Αλκιβιάδη ξαπλωμένο δίπλα του, με το ζεστό κορμί του, αλλά δεν ανταποκρίνεται. Δοκίμασε εκεί που ήταν μισοκοιμισμένος να του πάρει πίπα. Το σεξ μεταξύ τους γινόταν ολοένα και καλύτερο σκέφτηκε ο Παυσανίας και ξάπλωσε στην αγκαλιά του Αλκιβιάδη, εκείνος γύρισε προς το μέρος μου τον κοίταξε με ένα πονηρό βλέμμα και με μια σχετική χαλάρωση που είχε εξαπλωθεί στο σώμα του σαν τα κύματα μιας χλιαρής θάλασσας.
«Καυλώνω απίστευτα, δεν σ’ το κρύβω, το πόσο με καυλώνεις μονάχα με το βλέμμα σου που με κάνεις να σε θέλω ακόμα περισσότερο», παραδέχεται ο Παυσανίας και έσπρωξε ελαφρώς πίσω τον Αλκιβιάδη για να μπορέσει να του πιάσει τον πούτσο καλύτερα να τον παίξει, να τον νιώσει πόσο σκληρός γίνεται στα χέρια του. Κοίταξε τον Αλκιβιάδη και τα μάτια του παρακαλούσαν να μη τον βασανίζει πολύ ενώ το σώμα του τον παρακαλούσε να το κάνει. «Μπες μέσα μου, δεν αντέχω άλλο» του είπε κι ο Αλκιβιάδης δεν του χάλασε χατήρι, υπάκουσε. Ούτε που κατάλαβε, πότε πήρε θέση και ξεκίνησε προσπάθεια να γαμήσει και πάλι το μωρό του τον Παυσανία! Ο πούτσος του, σχεδόν μισοσηκωμένος τώρα, ψωλαρμένιζει δεν προχωράει, λες και αρνείται πεισματικά να ανταποκριθεί. Ο Αλκιβιαδης προσπαθεί με σθένος καταβάλλει έντονη, επίμονη και δυναμική προσπάθεια για να επιτύχει τον σκοπό του μα δεν έχει το επιθυμητό αποτέλεσμα, τουλάχιστον όχι έτσι όπως θα ήθελε. Κινείται απλά, μέσα στην κωλοτρυπίδα του Παυσανία σαν ναρκωμένος. Σαν να κάνει ένα είδος αγγαρείας.
Προσπαθεί, δοκιμάζει τις αντοχές του στην επιδίωξη του στόχου παρά τις αντιξοότητες. Αλλάζει στάσεις, σκέφτεται εικόνες, από άντρες και γυναίκες που τον καυλώνουν και πάντα θα ήθελε να γαμήσει, αλλά τίποτα. Σκέφτεται τη Βαλερία τον ανομολόγητο ερωτικό του πόθο που τη χαίρεται άλλος πούτσος! Η Βαλερία δεν είναι ο ανεκπλήρωτος έρωτας του, αυτό είναι άλλο, κάτι διαφορετικό. Ο ανομολόγητος έρωτας του είναι μακράν πιο επίπονος από τον ανεκπλήρωτο. Κι αυτό επειδή στην ουσία επιλεκτικά και κατά συνείδηση δε θα δει ποτέ το φως της ημέρας, δε θα βγει από τα πρόχειρα των αναρτήσεων του και δε θα συναντήσει ποτέ ένα φιλί ή ένα χάδι. Δεν είναι ότι «δεν έκατσε» ή «δεν έτυχε». Οι ανομολόγητος έρωτας του αυτός καταδικάζεται σε ισόβια κάθειρξη σιωπής και μαζί του κάθε προοπτική από πλευράς της ενδιαφερόμενης για να αποκαλυφθεί. Τη σκέφτεται και τη θέλει να την είχε στη δική του αγκαλιά, αλλά ο πούτσος του συνεχίζει να διαφωνεί κάθετα με τις διαθέσεις του.. Κι όμως τα κάνει όλα σωστά γιατί άκουγε πως αναστέναζε ο Παυσανίας. Το γλείφει το μωρό του, το ρουφάει το φιλάει επιμένει, από πάνω, από κάτω από τα πλάγια, ο Παυσανίας του μουρμουρίζει πως γουστάρει άγριο σεξ και του έλεγε συνέχεια «σκίσε με αγορίνα μου, έτσι- έτσι να καυλώνω στην αγκαλιά σου» με βογγητά!
Μυστήριο πράμα αυτό το βράδυ, ο πούτσος του δεν λειτουργεί, όσο και αν προσπαθει να τον τεντώσει μένει, μισοκαυλωμένος. Μέτα από ολιγόωρη μάχη ο Αλκιβιαδης και άνευ ουσιαστικού αποτελέσματος το αποφάσισε. Δεν πάει στο διάολο. Μόνο ένα πράγμα μένει για να συνεχιστεί η ερωτική τους νύχτα! Είναι η στιγμή που ο Αλκιβιάδης επιλέγει να «σπάσει» τον ρυθμό είναι η στιγμή που η σχέση τους περνά από την ασφαλή οικειότητα σε μια νέα, πιο συναρπαστική φάση. Ο Αλκιβιάδης ζητούσε την ένταση του απρόβλεπτου, μετατρέποντας το δωμάτιό τους από λιμάνι ηρεμίας σε πεδίο νέων εξερευνήσεων.
Ξαφνικά του λέει : Μωρό μου δεν θέλω να σε αφήσω έτσι αλλά δυσκολεύομαι να σε γαμήσω.! Έλα και γάμησε με εσύ, μωρό μου..», ψιθυρίζει του Παυσανία σε μια ρομαντική χειρονομία που ενισχύει τον δεσμό μεταξύ τους, προσφέροντας ασφάλεια και ζεστασιά, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια ερωτικών τους στιγμών.
.Ο Παυσανίας μόλις άκουσε τι του πρότεινε ο φίλος του, τα έπαιξε, ένιωσε ξαφνικά, έκπληξη, μπερδεύτηκε και αποδιοργανώθηκε.
«Είσαι σίγουρος;», τον ρωτάει ο Παυσανίας σε μια οικεία στιγμή αγάπης που ενδυναμώνει βαθιά τη σχέση τους και τη συνύπαρξη τους στο κρεβάτι μετά από την ήδη σωματική επαφή τους. Φοβάται μήπως του προκαλέσει ακούσια πόνο κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής επαφής και ο φόβος του, λειτουργεί ως μηχανισμός που του προκαλεί μια αμυδρά αναποφασιστικότητα στο ότι μπορεί να πάει στραβά η σεξουαλική επαφή τους.
«Ναι, είμαι σίγουρος!»
«Μήπως θέλεις να το αφήσουμε για αργότερα;!»
«Σου είπα! Γάμησε με!», του λέει. Σχεδόν τον διατάζει σαν να είναι ο Πλοίαρχος της φρεγάτας του πολεμικού ναυτικού που υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία. Θα δοκιμάσουμε και αν με πονέσεις σταματάμε αμέσως.»
Αλλάζουν θέσεις. Ο Αλκιβιαδης γύρισε στήθηκε στα τέσσερα η πούτσα του ακόμα ήταν «κοιμισμένη» και η αρχιδοσακούλα του χαλαρή, όταν ένιωσε τον Παυσανία να φεύγει από το κρεβάτι.
«Εε που πας;»
«Ηρέμησε αγορίνα μου εδώ είμαι, δεν φεύγω.»
Σε λίγο γυρίζει ο Παυσανίας στήνεται πίσω από τον Αλκιβιάδη και του χαϊδεύει με το ένα χέρι την πλάτη και με το άλλο χέρι να του χαϊδεύει τον κώλο. Ο Αλκιβιαδης στη συνέχεια νιώθει το δάχτυλο του Παυσανία να γαργαλάει τη τρυπά του και μια ευχάριστη υγρασία όταν το γλιστράει προς τα μέσα του.
«Ρε μωρό μου τι είναι αυτό που μου βάζεις;»
«Είπαμε ηρέμησε αντράκλα μου! Ημιδιαφανής σύνθεση GEL ξυρίσματος για ευαίσθητες περιοχές χωρίς χρωστικές, αρώματα και σιλικόνες.»
«Τι θα με ξυρίσεις;»
«Όχι αντράκλα μου, μην ανησυχείς. Να σε γαμήσω θέλεις όχι να σε ξυρίσω! Εντάξει μη κρυβόμαστε ψιλοδουλεμένη τη βλέπω την κωλότρυπα σου! Έχει γευτεί κωλοδάχτυλο, και τώρα να τα μας η αλανιάρα που αναζητάει και πούτσο. Κοίτα πως της αρέσει που την χαϊδεύω. Απλά τώρα που ήρθε η ώρα να χάσεις και την παρθενιά σου να στον βάλω ποιο ανώδυνα όταν ο πούτσος μου θα μπαίνει στην τρύπα σου να ανοίγει πιο εύκολα.»
Έτσι όπως ήταν στα τέσσερα ο Αλκιβιαδης, το δάκτυλο του Παυσανία που χάιδευε την τρύπα του είχε ξυπνήσει τις αισθήσεις του και τον παρασύρει σε μια γλυκιά και σαγηνευτική ηδονή, του άρεσε αυτή η δροσερή αίσθηση της υγρασίας στήθηκε πιο άνετα ανασήκωσε τον πισινό του και ζήτησε από τον Παυσανία να παίξει και άλλο με τον σφιγκτήρας της κωλοτρυπίδας του για να που ανοίξει ποιο εύκολα. Ο Παυσανίας άρχισε να φιλάει πρώτα τα κωλομάγουλα και σιγά σιγά προχωρούσε προς την κωλοτρυπίδα. Η γλώσσα του έγλυφε το εσωτερικό τους μια το ένα και μια το άλλο κωλομάγουλο ώσπου έφτασε στο στόχο, και αφήνει πολύ GEL στην τρύπα του Αλκιβιάδη.
«Μωρό μου πως το βλέπεις τι λέει η σούφρα μου είναι σφιχτή;»
«Αγορίνα μου, η κωλότρυπα σου είναι σουφρωμένη σαν γκρόβερ, που δεν αφήνει τη βίδα να ξεσφίξει! Άλλο πράμα! Να μου πιάσει το πουτσοκέφαλο και να μου το πνίξει. Σ’ ευχαριστώ για τον κώλο που μου δίνεις. Δεν υπάρχει.» Ταυτόχρονα γύρισε το δάχτυλό του πάνω στην τρύπα του και δειλά, πολύ δειλά, το άφησε να μπει όσο έπαιρνε. Δηλαδή, μέχρι το νύχι. ο Αλκιβιαδης βόγκηξε και τον κοίταξε παραξενεμένος.
«Ώπα, ρε Μωρό μου!»
«Τι;»
«Για πάμε λίγο σιγά!» του είπε. Για την χρήση του κωλοδάχτυλου στον κώλο, εσύ το ξέρεις από χέρι, μα θα αρκεστείς και στις πενιχρές μου γνώσεις, τουτέστιν στο ότι έχω ακουστά. Ο Δίας λέει η ιστορία, πλάθοντας τους ανθρώπους, έβαλε μέσα τους διάφορες ψυχικές αρετές και μόνο την ντροπή λησμόνησε να βάλει. Γι’ αυτό μην έχοντας άλλο δρόμο να την τοποθετήσει, την πρόσταξε να μπει από τον πισινό των ανθρώπων. Εκείνη αρχικά αρνήθηκε και διαμαρτυρήθηκε για την προσβολή. Επειδή, όμως, ο Δίας τη ζόρισε πολύ, είπε: «Ας είναι, θα μπω, με τον όρο ότι από εκεί δε θα μπει ο έρωτας. Γιατί, αν τύχει και μπει, εγώ θα βγω αμέσως.»
«Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνουμε είναι να χαλαρώσει ο έξω σφιγκτήρας για να επιτρέψει στον πούτσο να μπει στον κώλο. Το χάιδεμα και το δούλεμα της κωλοτρυπίδας με τα δάχτυλα ή τη γλώσσα βοηθάνε να ανοίξει η τρύπα.Το λιπαντικό γι’ αυτόν τον σκοπό είναι όχι μόνον απολύτως απαραίτητο, αλλά και πολύ πιο ευχάριστο από το σάλιο, το οποίο στεγνώνει αμέσως.» του λέει ο Παυσανίας.
«Επιστήμονας είσαι στο πρωκτικό γαμήσι μωρό μου! Επιστήμονας!»
Ο Παυσανίας άραξε προς τα πίσω και άρχισε να χαιδευει τα ημισφαίρια του Αλκιβιάδη. «Πρώτα πρέπει να τον αποπλανήσεις τον πρωκτό. Πρέπει να τον κάνεις να σε εμπιστευτεί. Μετά θα ανοίξει και θα το απολαύσεις πραγματικά. Ο πρωκτός με το που θα μπουν τα πρώτα τρία εκατοστά είναι πολύ ευαίσθητος τόσο στον πόνο όσο και την ηδονή. Σαν άντρας που έχεις προστάτη θα νιώσεις μια έντονη αίσθηση με τη βαθιά διείσδυση. Μπορεί να σου προκαλέσει έντονους οργασμούς σε όλο το σώμα που συνήθως είναι βαθύτεροι από τους αντίστοιχους του πέους. Και μπορεί να είναι οργασμοί χωρίς εκσπερμάτωση. Μερικές φορές η στύση χάνεται με τη διέγερση του προστάτη. Αυτό δεν είναι κακό, αγορίνα μου, σημαίνει ότι το επίκεντρο της καύλας μεταφέρθηκε αλλού.
Έβαλε λίγο λιπαντικό GEL στο δάχτυλο του κι άρχισε να του χώνει με αργό ρυθμό το δάχτυλο του στην κωλοτρυπίδα του Αλκιβιάδη.
«Πω ρε Μωρό μου... Τι’ ν’ αυτό;» είπε με κλειστά τα μάτια τώρα ο Αλκιβιαδης.
Του άρεσε το δάχτυλο!
«Μη σταματάς, τι καύλα είναι αυτή, ρε Μωρό μου!»
Δεν το κάνει γρήγορα το μέσα-έξω και η αίσθηση που αισθάνεται ο Αλκιβιάδης είναι υπέροχη καθώς ο σφιγκτήρας του ανοιγοκλείνει. Κάποια στιγμή άρχισε το δάκτυλο η τρύπα του Αλκιβιάδη να το αναρροφά σαν βεντούζα με ηδονική ευχαρίστηση. «Μωρό μου βάλε ένα δεύτερο δάχτυλο στον κώλο μου δεν βλέπεις ότι το πρώτο το συνήθισε η σούφρα μου και δεν το χορταίνει;» του λέει ο Αλκιβιαδης. Ένιωσε το δεύτερο δάχτυλο να μπαίνει στον κώλο του και ταυτόχρονα το άλλο το χέρι του Παυσανία να παίζει το καυλί του. «Έτσι, έτσι...» έλεγε ο Αλκιβιαδης! «Γάμα τον... γάμα το πούστη τον κώλο μου για να μάθει που μας κάνει νάζια πως δεν θελει! Έχει καυλώσει η τρύπα μου μωρό μου, έχει καυλώσει η κατεργάρα η κωλότρυπα μου και θελει ένα πούτσο μέσα της να ηρεμήσει που μας κάνει κόνξες δήθεν πως δεν της αρέσει! Να έβλεπες τι μεγάλες χαρές έκανε όταν τον έβαλε δυναμικά στο παιχνίδι της απόλαυσης η Θεσσαλονικιά στο Ρότερνταμ. Με τρέλανε στο κωλοδάχτυλο η ρουφιάνα. Μέχρι το δονητή της ήθελε να μου βάλει.»
Βλέποντας τα δάχτυλα του να χάνονται στην τρυπούλα του Αλκιβιάδη, ο πούτσος του Παυσανία είχε πάρει φωτιά δεν άντεχε άλλο. Ήθελε να πολιορκήσει το οχυρό του φίλου του και να χωθεί μέσα. Έπιασε την πούτσα του και την έτριψε πάνω κάτω στην κωλοτρυπίδα του. Η αίσθηση ήταν πολύ ερεθιστική. Η κωλοτρυπίδα του Αλκιβιάδη άρχισε να συσπάται ακούσια! «Χαλάρωσε αγορίνα μου, να μπει πιο εύκολα.! Βλέπω πως είναι έτοιμη λες και ανοιγοκλείνει αυτόματα μόλις ένιωσε τη καυλωμένη ψωλή μου! Είδες πόσο έτοιμη πουτανίτσα είσαι αγορίνα μου, που μου κάνεις το βαρβάτο αρσενικό; Μόνος σου κωλοκουνιέσαι ξεκωλιάρη. Έλα τώρα να φας και την πούτσα μου. Πάρε αναπνοή και κράτα τη. Άκου με και σε λίγο θα με παρακαλάς να σε γαμήσω σκληρά. Κράτα ανάσα. Μην τραβηχτείς με τίποτα! Ο πρώτος πόνος θα περάσει γρήγορα.! Δεν είναι εύκολο να χαλαρώσεις αυτούς τους μυς.» του λέει ο Παυσανίας. « Δοκίμασε αυτό: Όταν είμαι έτοιμος να μπω μέσα σου, σφίξε σαν να σφίγγεις για να μην κάνεις κακά. Σφίξε μέχρι να μην μπορείς άλλο. Θα χάσεις κυριολεκτικά την ικανότητα να σφίγγεις μετά από μερικά δευτερόλεπτα. Θα πρέπει να νιώσω ότι ο μυς σου χαλαρώνει και θα μπω λίγο μέσα καθώς θα σε γαμάω. Επανάλαβε μερικές φορές μέχρι να μπω όλος μέσα και οι μύες σου να έχουν χαλαρώσει στο μέγεθός μου.
Ο Παυσανίας δεν βιάζεσαι και ο Αλκιβιάδης καταλαβαίνει με ικανοποίηση πως τελικά ο φίλος του έχει μεγάλη εμπειρία από πρωκτικό γαμήσι και τον προσέχει να μην τον πονέσει. Όταν ο Παυσανίας κατάλαβε ότι ο Αλκιβιαδης χαλάρωσε αρκετά έσπρωξε τον πούτσο και η κωλοτρυπίδα του άρχισε να ανοίγει και να μπαίνει μέσα το πουτσοκέφαλο.
«Ανάσα βαθιά και τώρα θα γίνεις κανονικός πούστης! Τώρα που άρχισε να γλιστράει μέσα σου εσύ σπρώξε απαλά σαν να προσπαθείς να πας στην τουαλέτα να κάνεις την ανάγκη σου για να χαλαρώσει ο σφιγκτήρας.»
«Ααχ ... Μου μπήκε..!»
«Ναι αγάπη μου μπήκε... Μπήκε το κεφαλάκι λέει ο Παυσανίας και συνεχίζει να σπρώχνει για να μπει περισσότερο. Ταυτόχρονα έπιανε όλο το κορμί του Αλκιβιάδη και τον χούφτωνε παντού. Αφού τον φιλούσε στο λαιμό και στην συνέχεια πέρασε τα χέρια του στις θηλές του και τις χάιδευε έντονα.
Σε μια έντονη και παθιασμένη στιγμή ανάμεσα στους δύο, εστιάζοντας στον αισθησιασμό και την κυριαρχική διάθεση που εκδηλώνει ο Παυσανίας προς τον Αλκιβιάδη τον φιλούσε στο λαιμό και στην συνέχεια πέρασε τα χέρια του στις θηλές του και τις χάιδευε έντονα.
«Με πονάς γλυκό μου καθαρματάκι Παυσανία.» του λέει με μια λατρεία στη φωνη ο Αλκιβιαδης.
«Θα σε πονάω αγορίνα μέχρι να βγάλεις γάλα. Με έχουν τρελάνει τα βυζιά σου και η κωλάρα σου.»
Ο Αλκιβιάδης βογκούσε από την ηδονή, υπογραμμίζοντας την ένταση της στιγμής και την απόλυτη παράδοσή του στις ορέξεις του συντρόφου του.
Ο Αλκιβιάδης ένιωσε ένα ρίγος να διαπερνά τη ράχη του, καθώς τα λόγια του Παυσανία επιβεβαίωναν την απόλυτη ανάγνωση των επιθυμιών του. Η ατμόσφαιρα στο δωμάτιο είχε γίνει ηλεκτρισμένη, σχεδόν βαριά από την προσμονή.
«Δεν ήταν απλώς όνειρο», ψιθύρισε ο Αλκιβιάδης, με τη φωνή του να τρέμει ελαφρώς, ενώ τα δάχτυλά του έσφιγγαν τα σεντόνια κάτω από τα χέρια του. «Ήταν η μόνη σκέψη που με κρατούσε ξύπνιο τα βράδια... να σε νιώθω να με παίρνεις με τον ίδιο τρόπο που εγώ έχω μάθει να κυριεύω εσένα.»
Ο Παυσανίας σταμάτησε για μια στιγμή τις κινήσεις του, αφήνοντας το βάρος του σώματός του να πιέσει ελαφρά εκείνο του Αλκιβιάδη. Το βλέμμα του, σκοτεινό και γεμάτο επιβολή, καρφώθηκε στα μάτια του Αλκιβιάδη..
«Τότε ήρθε η ώρα να σταματήσεις να ονειρεύεσαι», αποκρίθηκε με μια φωνή χαμηλή και σταθερή, γεμάτη υποσχέσεις που δεν άφηναν περιθώριο για αμφιβολία. «Απόψε, η σειρά σου είναι να μάθεις τι σημαίνει να μην έχεις κανέναν έλεγχο.» Με μια απότομη, αποφασιστική κίνηση, ο Παυσανίας άλλαξε τη στάση τους, αναγκάζοντας τον Αλκιβιάδη να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα της υποταγής που τόσο καιρό ποθούσε. Η ηδονή που ένιωθε ο Αλκιβιάδης άρχισε να αναμιγνύεται με μια πρωτόγνωρη αίσθηση τρωτότητας, κάνοντάς τον να νιώθει πιο ζωντανός από ποτέ. Ο Παυσανίας άκουσε τον αναστεναγμό του Αλκιβιάδη και ένα αίσθημα θριάμβου τον κατέκλυσε. Τα δάχτυλά του γαντζώθηκαν πιο δυνατά στα ισχία του, ακινητοποιώντας τον σε μια θέση που δεν άφηνε περιθώρια διαφυγής. Η αντίθεση ανάμεσα στην απόλυτη ισχύ που ασκούσε και την απόλυτη παράδοση που εισέπραττε ήταν το πιο δυνατό ναρκωτικό που είχε γευτεί ποτέ. «Το ήξερα πως θα σου άρεσε,» ψιθύρισε στο αυτί του, με τη φωνή του να βγαίνει τραχιά από την προσπάθεια να συγκρατήσει τον δικό του ορμητικό ενθουσιασμό. «Αλλά μην βιάζεσαι... έχουμε όλη τη νύχτα μπροστά μας για να αναπληρώσουμε ό,τι έχανες.»
Άρχισε να κινείται με ρυθμό που έκανε τον Αλκιβιάδη να χάνει την ανάσα του. Κάθε ώθηση ήταν μελετημένη, βαθιά και γεμάτη υποσχέσεις, αναγκάζοντας τον Αλκιβιάδη να σφίγγεται πάνω του, προσπαθώντας να τον κρατήσει εκεί, μέσα του, για πάντα. Το σώμα του Αλκιβιάδη δεν ήταν πια δικό του· είχε γίνει ο ναός στον οποίο ο Παυσανίας λάτρευε την κυριαρχία του. Ο Αλκιβιάδης πέταξε το κεφάλι του πίσω, κλείνοντας τα μάτια, με το πρόσωπό του να καθρεφτίζει μια έκσταση που άγγιζε τα όρια του πόνου και της απόλυτης ευδαιμονίας. «Μη σταματάς...» εκλιπαρούσε ανάμεσα σε διακεκομμένους ήχους ικανοποίησης, «...κάνε με δικό σου, Παυσανία. Τελείως δικό σου.»
Η ατμόσφαιρα στο δωμάτιο ήταν πλέον φορτισμένη από τον ήχο των σωμάτων που ενώνονταν, καθώς η ένταση κλιμακωνόταν, οδηγώντας τους και τους δύο σε μια κορύφωση που έμοιαζε να μην έχει τέλος. Ο Παυσανίας σταμάτησε για μια στιγμή, εγκλωβίζοντας τον Αλκιβιάδη ανάμεσα στα χέρια του, και τον κοίταξε βαθιά στα μάτια, με μια έκφραση που συνδύαζε την αυστηρότητα του κυρίαρχου και την τρυφερότητα ενός εραστή. Η ιδέα ότι ο Αλκιβιάδης μπορούσε να χάσει την ανδρική του υπόσταση τον έκανε να αντιδράσει, ήθελε να τον έχει «δικό του», αλλά όχι να του αφαιρέσει τη δύναμη που τον έκανε τόσο ελκυστικό στα μάτια του. «Άκουσέ με καλά,» είπε με φωνή χαμηλή και επιτακτική, ενώ το σώμα του παρέμενε ακίνητο μέσα του, μια διαρκής, θερμή υπενθύμιση της παρουσίας του. «Δεν σε «έκανα» τίποτα. Σε απελευθέρωσα. Θέλω να είσαι ο ίδιος άντρας που όλοι τρέμουν, αλλά να ξέρεις ότι στο κρεβάτι μας, ο κόσμος σου ανήκει σε μένα. Θέλω να απολαμβάνεις και τις δύο πλευρές, να μην έχεις όρια. Αν συμφωνείς να είσαι δικός μου με αυτόν τον τρόπο, τότε θα είσαι ο πιο τυχερός άντρας σε ολόκληρη την Αθήνα. Συμφωνείς, αγορίνα μου;»
Ο Αλκιβιάδης, με το πρόσωπο κατακόκκινο από την ηδονή και την αναταραχή των συναισθημάτων του, έσφιξε τα χέρια του γύρω από τους ώμους του Παυσανία. Η ιδέα της απόλυτης ελευθερίας μέσα στην υποταγή τον ζάλισε. «Συμφωνώ...» ψιθύρισε, με τη φωνή του να τρέμει από την ένταση. «Αρκεί να είσαι εσύ αυτός που θα με οδηγεί. Δεν θέλω κανέναν άλλον να με κάνει να νιώθω έτσι. Κάνε με ό,τι θέλεις, αρκεί να συνεχίσεις να με έχεις...»
Ο Παυσανίας χαμογέλασε, ένα σχεδόν αόρατο, ικανοποιημένο χαμόγελο, και άρχισε ξανά τις κινήσεις του, αυτή τη φορά με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και ρυθμό, σφραγίζοντας την «συμφωνία» τους με κάθε δυνατή ώθηση. Ο Αλκιβιάδης άφησε ένα δυνατό βογκητό να ξεφύγει από τα χείλη του, παραδιδόμενος ολοκληρωτικά σε αυτή τη νέα, συναρπαστική πραγματικότητα
«Μωρό μου τι γλύκα είναι αυτή που έχει ο κώλος, μ' αρέσει με τρελαίνει κυριολεκτικά το απολαμβάνω, έτσι μπράβο, έτσι μπράβο μωρό μου χώστον μου όλο του πούστη και κούνησε μπρος πίσω τον κώλο του για να συναντήσει πιο έντονα τις διεισδύσεις του Παυσανία.»
Αισθάνεται ο Αλκιβιαδης τη βάλανο του πούτσου του Παυσανία να μπαίνει πιο βαθιά στην κωλοτρυπίδα του και αμέσως καταλαβαίνει πως αυτή τη διείσδυση χρειαζόταν για να αναζωογονηθεί. Ο πούτσος του Παυσανία γλιστρά, βυθίζεται ξανά και ξανά μέσα στον κώλο του Αλκιβιάδη που νιώθει τώρα και τον δικό του πούτσο να σκληραίνει.
«Αυτό ήταν αγορίνα μου, είσαι γεμάτος με τον πούτσο μου, μπαίνει και βγαίνει όλος μέσα στο κωλάντερο σου.»
Επιτέλους είναι όλος μέσα του. Μόλις το καυλί του Παυσανία μπήκε όλο μέσα ξαπλώνει πάνω στον Αλκιβιάδη και αρχίζει να τον φιλά στο λαιμό και στα αυτιά να του χαϊδεύει τα βυζιά με δύναμη αλλά ταυτόχρονα και τόσο τρυφερά και αυτό καυλώνει περισσότερο τον Αλκιβιάδη, λες και το σώμα και το μυαλό του ζητούσαν εκείνη την στιγμή να γαμηθούν σαν να είναι κοριτσάκι. Κραυγές ευχαρίστησης έβγαιναν από το στόμα του.
«Πούστρα έγινα μωρό μου! Σαν ξεχειλωμένο μουνί έκανες τον κώλο μου! Στο τέλος θα μου φορέσεις καλτσόν και κιλότα.» του λέει του Παυσανία και σκύβει το στήθος στο στρώμα, ανοίγει τα πόδια του και υψώνει τα κωλομέρια του ο Αλκιβιάδης για να μπορέσει να δεχτεί την πίεση του κορμιού του Παυσανία πάνω του και να νιώσει τον πούτσο βαθιά στο κωλάντερο. Τον ένιωθε να γλιστράει μέσα του τα αρχίδια τους να τραμπαλίζονται και να συγκρούονται και του φαινόταν απίστευτο ότι θα τον γαμούσε ο φίλος του και θα ένιωθε τέτοια ηδονή. Πιάνοντας τον πούτσο του συνειδητοποιεί ξαφνικά πόσο σκληρός γίνεται όταν τον γαμάει ο Παυσανίας και πόσο τον τιμωρεί με την αδιαφορία του όταν κι αυτός τον αγνοεί.
Ο Παυσανίας άρχισε να τον βγάζει λίγο και να τον ξαναβάζει με ρυθμό. Ο Αλκιβιάδης το απολαμβάνει έτσι όπως τον έβγαζε όλο και πιο πολύ και τον ξανάχωνε μέσα του αυξάνοντας και το ρυθμό ο Παυσανίας. Τώρα ο Αλκιβιάδης βογκούσε από ηδονή καθώς ένοιωθε τον πούτσο του Παυσανία να μπαινοβγαίνει στο κωλαράκι του, που έχει ανοίξει τελείως και ένιωθε όμορφα και το μόνο που ήθελε ήταν να μη χύσει ο Παυσανίας για να τον έχει συνέχεια μέσα του.
«Δεν θέλω μωρό μου να τελειώσεις με τίποτα. Θέλω να με γαμάς μέχρι να ξημερώσει.» του λέει.
«Τόσο λίγο;…» του λέει ο Παυσανίας, «σε λίγο ξημερώνει.»
«Θέλω να με γαμάς συνέχεια,» του λέει φωνάζοντας δυνατά. «Το άκουσες Μωρό μου θέλω να είσαι συνέχεια μέσα μου.»
Ο Παυσανίας άρχισε να τον γαμάει με έξαψη, με κλειστά μάτια, σφυρίζοντας λέξεις που χανόντουσαν ανάμεσα στα βογκητά, και ο Αλκιβιαδης τον ένιωσε σαν βιαστή του που ξεσπούσε στο παραδομένο θύμα του. Τώρα πλέον μέσα έξω, μέσα έξω η τρύπα του Αλκιβιάδη έχει πλέον χαλαρώσει και ακούγεται πως τερματίζει την πούτσα του Παυσανία ακουμπώντας τα κωλομέρια του φίλου του.
Ο Αλκιβιάδης σκυμμένος, γονατισμένος, στα τέσσερα νιώθει τα δάχτυλά του Παυσανία να αγκαλιάζουν τον πούτσο του, και να τον περιβάλλουν τρυφερά. Αισθάνεται τον οργασμό του να βρίσκεται στο ανώτερο σημείο. Είναι υγρός. Η κωλοτρυπίδα του σφίγγει τον πούτσο του Παυσανία.
Οι αναστεναγμοί που βγαίνουν από το στόμα του Παυσανία αφήνουν έκπληκτο τον Αλκιβιάδη με την έντασή τους. Δεν ξέρει αν είναι από την ευχαρίστηση ή από την υπερπροσπάθεια. Δεν ξέρει, αλλά δεν έχει και την πολυτέλεια να σκεφτεί. Είναι αργά. Τα υγρά που αναβλύζουν από τον πούτσο του πλημμυρίζουν τα δάχτυλά του Παυσανία και μουσκεύουν τα σεντόνια.
«Γάμησε με. Πιο σκληρά! Ως τον πάτο», του ζητάει. Θέλω να μπεις βαθιά μέσα μου και να με σπρώξεις όσο δυνατά θέλεις.» του λέει με λάγνο βλέμμα.
Ο Παυσανίας, κυριευμένος από το θέαμα του Αλκιβιάδη που λικνιζόταν κάτω από τις κινήσεις του, ένιωσε κάθε μυς του σώματός του να πάλλονται από την ένταση. Η άρνηση του Αλκιβιάδη να τελειώσει η νύχτα λειτούργησε σαν προσκλητήριο για ακόμα μεγαλύτερη ορμή. «Αφού το ζητάς, αγορίνα μου, έτσι θα γίνει», αποκρίθηκε ο Παυσανίας με τη φωνή του να βγαίνει βραχνή και γεμάτη πάθος. «Απόψε ο χρόνος σταματά εδώ. Δεν θα βγω από μέσα σου αν δεν το επιτρέψω εγώ, και δεν θα σε αφήσω να πάρεις ανάσα αν δεν σε εξαντλήσω από την ηδονή.» Ο Αλκιβιάδης, με τα μάτια του να λάμπουν από την έκσταση, έσφιξε τα δόντια του, προσπαθώντας να απορροφήσει κάθε ίντσα του Παυσανία. Το σώμα του είχε γίνει ένα με το δικό του, μια χορογραφία πόθου που δεν χρειαζόταν λόγια. Κάθε ώθηση του Παυσανία ήταν πιο βαθιά, πιο επιτακτική, χτυπώντας στα σημεία εκείνα που έκαναν τον Αλκιβιάδη να παραληρεί. «Νιώθεις πώς ταιριάζουμε;» ψιθύρισε ο Παυσανίας, ενώ ο ρυθμός τους γινόταν όλο και πιο έντονος, σχεδόν βίαιος μέσα στην απόλυτη επιθυμία τους. «Είσαι δικός μου, ολοκληρωτικά δικός μου, σε κάθε σπιθαμή του κορμιού σου.» Ο Αλκιβιάδης δεν μπορούσε να μιλήσει. Το μόνο που έβγαινε από τα χείλη του ήταν ρυθμικά βογκητά που γέμιζαν το δωμάτιο, καθώς η αίσθηση του Παυσανία μέσα του τον έφτανε σε κορυφώσεις που δεν είχε καν φανταστεί ποτέ ότι υπήρχαν. Η αυγή πλησίαζε, αλλά για εκείνους, ο κόσμος είχε περιοριστεί μόνο στη δική τους ένωση, μια συμφωνία που μόλις είχε αρχίσει να γράφεται με τον πιο αισθησιακό τρόπο
Η πούτσα του Παυσανία μπαινόβγαινε σαν έμβολο και κάθε φορά που έμπαινε, ο Αλκιβιάδης έσπρωχνε τη λεκάνη του δυνατά, ώστε να νιώθει το γαμήσι πιο έντονα. Παραληρούσε από τον ερεθισμό του. «Αχχχ» φώναζε, «τι γαμήσι είναι αυτό που μου κάνεις ρε μωρό μου!», «Χρόνια είχα να ευχαριστηθώ τέτοια καύλα ο πούστης.»
Ο Αλκιβιάδης, νιώθοντας την πίεση να κορυφώνεται στα σπλάχνα του, δεν άντεχε άλλο την αργή, βασανιστική ρυθμική κίνηση του Παυσανία. Η ανάγκη του για την εκτόνωση είχε γίνει επιτακτική, σχεδόν επώδυνη. Με τα χέρια του σφιγμένα στα σεντόνια και το σώμα του να τεντώνεται, γύρισε ελαφρώς το κεφάλι του, αναζητώντας το πρόσωπο του Παυσανία στον ημίφωτο χώρο.
«Παυσανία...» ψιθύρισε, με τη φωνή του να βγαίνει σπασμένη, γεμάτη απόγνωση και πόθο. «Μη με βασανίζεις άλλο... νιώθω ότι θα εκραγώ. Πίεσε με, τώρα Μωρό μου! Θέλω να νιώσω το βάρος σου να με κυριεύει εντελώς. Τελείωσε το, σε παρακαλώ, γάμησε με μέχρι να μην έχω ανάσα!»
Ο Παυσανίας, αφουγκραζόμενος την απόλυτη παράδοση του Αλκιβιάδη και νιώθοντας τις συσπάσεις του σώματός του που τον «αγκάλιαζε» πιο σφιχτά από ποτέ, δεν μπόρεσε να αντισταθεί άλλο. Τα μάτια του άστραψαν από μια πρωτόγνωρη αγριότητα.
«Το θέλεις έτσι, λοιπόν;» αποκρίθηκε, και η φωνή του ήταν πλέον μια βραχνή κραυγή ικανοποίησης.
Με μια απότομη, αποφασιστική κίνηση, αύξησε τον ρυθμό του, εγκαταλείποντας την προηγούμενη αργή τακτική. Κάθε ώθηση ήταν πλέον βαθιά, σχεδόν βίαια, αναγκάζοντας τον Αλκιβιάδη να λυγίσει κάτω από την πίεση. Ο Παυσανίας είχε πλέον παρασυρθεί από τον ίδιο του τον ορμητικό πόθο, νιώθοντας τον Αλκιβιάδη να σπαρταρά κάτω από τον πούτσο του, καθώς η στιγμή της κορύφωσης πλησίαζε αναπόφευκτα, σαν μια καταιγίδα που δεν μπορούσε πια να συγκρατηθεί.
Ο Αλκιβιάδης άφησε μια μακρόσυρτη κραυγή να διαπεράσει τη σιωπή του δωματίου, καθώς το σώμα του άρχισε να τρέμει από την ένταση της εκσπερμάτωσης, νιώθοντας τον Παυσανία να παρασύρεται μαζί του στο ίδιο μονοπάτι της απόλυτης λύτρωσης.
στιγμή της κορύφωσης έμοιαζε με ηφαιστειακή έκρηξη, όπου ο χρόνος και ο χώρος έχασαν κάθε νόημα. Ο Παυσανίας, βυθισμένος μέχρι το μεδούλι στον Αλκιβιάδη, δεν κρατούσε πλέον τίποτα για τον εαυτό του. Κάθε ώθηση ήταν μια δήλωση κυριαρχίας, κάθε σπασμός του σώματός του μια υπόσχεση ολοκληρωτικής κατάκτησης. Καθώς ο Αλκιβιάδης παραληρούσε, δεχόμενος το καυτό σπέρμα του Παυσανία που έβρισκε διέξοδο μέσα στο κωλαντερό του, το σώμα του Παυσανία έτρεμε από την ένταση. Τα χέρια του, που είχαν γίνει ένα με τη μέση και τους γλουτούς του Αλκιβιάδη, τον κρατούσαν γερά, σαν να ήθελε να τον ενσωματώσει στο ίδιο του το είναι. Ο ιδρώτας που έρεε από το πρόσωπο και την πλάτη του Παυσανία πότιζε το δέρμα του Αλκιβιάδη, μια αναμειγμένη αίσθηση καυτής θερμότητας και απόλυτης ικανοποίησης.
«Είσαι δικός μου...» ψιθύρισε ο Παυσανίας με τη φωνή του να τρέμει από την εξάντληση και την κορύφωση, ενώ το σώμα του παρέμενε για λίγα δευτερόλεπτα ακίνητο, βυθισμένο στο έπακρο μέσα στον Αλκιβιάδη, για να απολαύσει κάθε τελευταία σταγόνα της ένωσης.
Ο Αλκιβιάδης, νιώθοντας το σπέρμα του Παυσανία να πλημμυρίζει τα σπλάχνα του, έπεσε τελείως εξαντλημένος πάνω στα σεντόνια, με την αναπνοή του να είναι κοφτή και το πρόσωπό του να λάμπει από μια πρωτόγνωρη γαλήνη που διαδεχόταν τον καταιγισμό του πάθους. Το δωμάτιο γέμισε με τη βαριά μυρωδιά του έρωτα και τον ήχο των δύο κορμιών που προσπαθούσαν να ξαναβρούν τον ρυθμό της αναπνοής τους.Η σιωπή που ακολούθησε στο δωμάτιο ήταν βαρύτιμη, γεμάτη από τον απόηχο των αναπνοών τους που σιγά-σιγά άρχιζαν να συγχρονίζονται. Το βάρος του Παυσανία πάνω στην πλάτη του Αλκιβιάδη δεν ήταν απλώς σωματικό· ήταν η σφραγίδα μιας νίκης που είχε επιτευχθεί μέσα από τον ιδρώτα και την αμοιβαία παράδοση.Ο Αλκιβιάδης, νιώθοντας τους τελευταίους σπασμούς του σώματος του Παυσανία να υποχωρούν, χαμογέλασε μέσα στο σκοτάδι. Ο Παυσανίας, με το πρόσωπο θαμμένο στον αυχένα του Αλκιβιάδη, άφησε ένα τελευταίο, βαθύ στεναγμό ανακούφισης. Τα χέρια του, ακόμα σφιγμένα γύρω από τον Αλκιβιάδη, δεν είχαν καμία πρόθεση να τον αφήσουν.
«Δεν είναι μόνο η νίκη», ψιθύρισε ο Παυσανίας με τη φωνή του βραχνή από την κούραση, «είναι το πώς φτάνεις σε αυτήν. Αυτή η προσπάθεια... αυτός ο ιδρώτας... είναι η απόδειξη ότι δεν σου χάρισα τίποτα. Το κέρδισες και το κέρδισα κάθε δευτερόλεπτο.»
Ο Αλκιβιάδης γύρισε το κεφάλι του όσο μπορούσε, αναζητώντας το βλέμμα του, και τον φίλησε με μια τρυφερότητα που διέφερε από την προηγούμενη μανία. Ήταν η στιγμή της σύνδεσης, της αναγνώρισης. Το κρεβάτι δεν ήταν πια μόνο ο τόπος της ένωσης, αλλά το πεδίο όπου ο ένας είχε καθρεφτιστεί στον άλλον.
«Είσαι ό,τι πιο αληθινό έχω ζήσει», απάντησε ο Αλκιβιάδης, νιώθοντας την καρδιά του Παυσανία να χτυπά πάνω στη δική του πλάτη. «Σε ευχαριστώ που δεν με λυπήθηκες. Σε ευχαριστώ που με έκανες να νιώσω τι σημαίνει να ανήκεις.»
Παρέμειναν έτσι, ακίνητοι, να νιώθουν το σώμα του άλλου να επιστρέφει αργά στην ηρεμία, ενώ έξω από το παράθυρο το πρώτο φως της αυγής άρχισε δειλά-δειλά να ζωγραφίζει τις γραμμές του δωματίου, βρίσκοντας τους δεμένους σε μια αγκαλιά που δεν ήθελε να διαλυθεί.
Στιγμιαία ο Παυσανίας θυμάται τον πατέρα του που συνέδεε τον ιδρώτα με την αρρενωπότητα. Και ο Παυσανίας του το αποδεικνύει αυτό. Είναι και αυτός ένας ερωτικός άντρας που ιδρώνει μέχρι να καταφέρει αυτό που θέλει. Δίνει μάχες, προσπαθεί. Καταβεβλημένος από την προσπάθειά του καταρρέει πάνω στην πλάτη του Αλκιβιάδη. Γίνονται ένα με το κρεβάτι, βογκάνε, στενάζουν, φιλιούνται.
Ο Παυσανίας ανασηκώθηκε ελαφρώς, στηριζόμενος στους αγκώνες του, και κοίταξε τον Αλκιβιάδη με ένα βλέμμα που έκρυβε τόσο τον θαυμασμό όσο και μια παιχνιδιάρικη κακία. Το φως της αυγής που έμπαινε από το παράθυρο άρχισε να αποκαλύπτει τα πρόσωπά τους, ακόμα υγρά από τον ιδρώτα της νύχτας. «Είδες;» απάντησε ο Παυσανίας, με τη φωνή του να έχει ακόμα εκείνη την τραχιά, αισθησιακή χροιά. «Όλα αυτά τα βαρύγδουπα που δείχνεις στον κόσμο, όλα τα προσωπεία... εδώ μέσα καταρρέουν. Είσαι η πιο ωραία, η πιο προκλητική «πουτανίτσα» που έχω γνωρίσει, και το γεγονός ότι προσπαθείς να το κρύψεις πίσω από το ύφος του μεγάλου Αθηναίου ηγέτη είναι αυτό που με τρελαίνει περισσότερο.»
Έσφιξε λίγο το σαγόνι του Αλκιβιάδη με το χέρι του, αναγκάζοντάς τον να τον κοιτάξει κατάματα.
«Μην το παίζεις δύσκολος τώρα. Και οι δυο ξέρουμε τι συμβαίνει όταν κλείνει η πόρτα. Το "βαρβάτο αρσενικό" είναι για το κοινό, αγορίνα μου. Εδώ, στην κάμαρά μου, το μόνο που θέλω είναι να σε βλέπω να λιώνεις για μένα. Και το έκανες καλύτερα από κάθε άλλον. Μου χάρισες όλο σου τον εαυτό, κι αυτό το ξέρω, κι ας προσπαθείς να το καλύψεις με λόγια.»
Ο Αλκιβιάδης ένιωσε ένα νευρικό γέλιο να ανεβαίνει στον λαιμό του, μια μείξη ντροπής και απόλυτης ικανοποίησης. Ήξερε πως ο Παυσανίας είχε δίκιο, και αυτή η αποκάλυψη δεν τον τρόμαζε πια. Αντίθετα, τον έκανε να νιώθει πιο δεμένος μαζί του από ποτέ.
«Ίσως το κάνω για να έχω την ευκαιρία να το καταστρέφεις κάθε φορά που με βάζεις κάτω και με γαμάς,» ψιθύρισε ο Αλκιβιάδης, αγγίζοντας το στήθος του Παυσανία. «Ίσως τελικά να μου αρέσει να είμαι η «πουτανίτσα» σου, αρκεί να ξέρω πως το βαρβάτο αρσενικό που με κατέκτησε, θα είναι πάντα δικό μου.»
